شمارهٔ ۹۲

هوش مصنوعی: نقطۀ سیاه لب تو مرکز توجه ماست و ما مانند پرگار هستیم که دور آن می‌چرخیم. همه ما در دایرۀ چهرۀ تو گم شده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما از سرچشمه‌ای ناب و شیرین می‌نوشیم و آن‌چنان غرق لذت می‌شویم که حتی دو صد پادشاه همچون سکندر را نیز در جستجوی خود نمی‌بینیم.

هوش مصنوعی: آبروی خود را به خاطر یک جرعه شراب نفروشیم، چون ما از چشم و ابروی تو به وفور و سرشار هستیم.

هوش مصنوعی: ما که درگیر زیبایی و جذابیت زلف تو هستیم، اگر بگویند که ما گرفتار و شیدای تو هستیم، جای تعجبی ندارد.

هوش مصنوعی: در باغ حقیقت‌هایی که عقل در آن ساکت است، ما مانند بلبل آوازخوان و طوطی سخنور هستیم.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی چهره تو دل‌تنگیم و از پرندگان بی‌خبر، و از گلزار دنیا خسته‌ایم.

هوش مصنوعی: اگرچه به خاطر آن نگاه فریبنده و جذاب درهم و برهم شده‌ایم، اما همچنان شاداب و سرزنده در شب بیدار هستیم، همان‌طور که لاله‌ها و نرگس‌ها در شب و روز زنده‌اند.

هوش مصنوعی: ای واعظ، نصیحت نکن، زیرا که ما در راه خود، تو را فقط مایه‌ی محدودیت می‌دانیم و از نصایح تو چیزی جز زنجیر نمی‌فهمیم.

هوش مصنوعی: اگر تو از رازهای ارزش و اهمیت عشق بی‌خبری و ما را محکوم به ملامت می‌کنی، باید بدانی که ما در درد و غم عشق گرفتاریم ولی چاره‌ای نداریم.

هوش مصنوعی: مواظب باش که دلِ بی‌پناه و غمزده‌ام از غم عشق آه می‌کشد، زیرا در عمق اندوهش، ما همچون نخل‌های مشتعل هستیم.