شمارهٔ ۷۸ - وله ایضا

هوش مصنوعی: درباره‌ی عالم لطف علاءالدین، می‌گوید که تنها می‌توانم درباره‌ی او با احترام و تعریف صحبت کنم و هیچ چیز دیگری درباره‌اش نمی‌توانم بگویم.

هوش مصنوعی: محبت تو همیشه با من است و به همین خاطر هر صبح با تو صحبت می‌کنم، چرا که کلماتم از صداقت و خلوص نشأت می‌گیرد و از بین نمی‌رود.

هوش مصنوعی: به ارزش و اهمیت نوشته‌ها و آثار تو توجه کن و آن را دست کم نگیر، چرا که هیچ‌کس جز تو نمی‌تواند به عمق رازها و اراده خداوند پی ببرد.

هوش مصنوعی: قلم منشی که مسئول نوشتن و ثبت کارهاست، امروز فقط با اجازه و خواست شما فعالیت می‌کند.

هوش مصنوعی: هیچ جا نمی‌تواند درخشش خورشید وشت را فراموش کند، چرا که معانی‌اش مانند سایه همیشه در پی اوست.

هوش مصنوعی: وجود با معنا و پر از جمال تو، خود تجلی تمام هنرهاست و یادآوری لطف، بخشش و سخاوت تو هرگز کمرنگ نخواهد شد.

هوش مصنوعی: وقتی دوستان شایسته را فراموش کنی، خوب می‌دانند که این رفتار نادرست از تو نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که فکر نکنی که مهربانی‌های تو باعث می‌شود این گل‌ها هر صبح با نسیم صبحگاهی نروند و پژمرده شوند.

هوش مصنوعی: هرچند که به او کمک می‌کنم و در تلاش برای کاهش مشکلاتش هستم، اما در مورد دعا کردن، هیچ‌گونه قصوری از من نیست.

هوش مصنوعی: باد و نسیم‌هایی که می‌وزند، هیچ‌گاه نمی‌توانند خود را از یاد من دور کنند، حتی اگر تو فکر کنی که یاد من از یاد تو رفته است.

هوش مصنوعی: ای آقاجان، بی‌وفایی نکن و به این شیوه ادامه نده، زیرا این راهی که تو در پیش گرفته‌ای به حقیقت به کار من لطمه می‌زند.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه بر سر وفا آمده که خود دمی به پیمان تو پایبند نیست.

هوش مصنوعی: چه خیالی است این خیال تو؟ با من بگو که چرا لحظه‌ای از زندگی‌ام از برابر چشمانم نمی‌رود.

هوش مصنوعی: وقتی قلم به اشتباه حرکت کند، دیگر چرا باید به آن اهمیت داد؟ نام ما به خطا بر روی قلم تو نوشته نمی‌شود.