شمارهٔ ۳۴۵ - فی مدح ابن بدرالدّین باسمعیل

هوش مصنوعی: به گونه‌ای می‌درخشد و خوشحال است که به نظر می‌رسد سایه‌ای از پرندگان خوشبخت بر او افتاده است.

هوش مصنوعی: وقتی زبان خود را باز کنی و صحبت کنی، در حقیقت خود را از قید و بندها آزاد کرده‌ای. در عالم بندگی، به بستر و وسعت جهان دست پیدا می‌کنی.

هوش مصنوعی: با شمشیر توانمندی‌ات، به یاری مردم بشتاب و در بازار زندگی، واقعیت‌ها و مفهوم‌ها را به نمایش بگذار.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی به آسمان دست بیازمایی، کوشش کن که کمربند دو پیگر را باز کنی.

هوش مصنوعی: اگر یک به یک دندان‌های پروین را از جا بکنی، باز هم دندان‌های انتقام بر آسمان می‌چرخند.

هوش مصنوعی: اگر جهانی بزرگ و مقتدر به تو اتهام بزند، زبان شمشیر تو می‌تواند شهادتی را بیان کند.

هوش مصنوعی: تو به قدری در فن زرفشانی مهارت داری که اگر بخواهی با دشمنانت تلاش کنی، می‌توانی بر آنها غلبه کنی.

هوش مصنوعی: حسود تو، با نگاهی به چهره‌ات که مانند طلا می‌درخشد، می‌تواند از چنگ تو فرار کند و نجات یابد.

هوش مصنوعی: من از دوران زندگی‌ام توقع نداشتم که تو این‌قدر بی‌توجه و راحت با ما درآیی.

هوش مصنوعی: من از ظلمت و سختی‌های زندگی کاسته‌ام و اکنون تو مهربانی و فروتنی‌ات را بیشتر نشان می‌دهی.

هوش مصنوعی: در غیاب کسی که در جایگاه خدمات قرار دارد، به خاطر منش و نیک‌اندیشی او، بی‌توجهی و بی‌احترامی صورت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: من در خانه به خاطر حضور تو جشن و شادی دارم، ولی در روستا از فقر و بی‌نوایی رنج می‌برم.

هوش مصنوعی: این موضوع به شانس و سرنوشت من بستگی دارد، وگرنه هرگز عید من بدون دوستان و هم‌محلی‌هایم شاد و پربار نخواهد بود.

هوش مصنوعی: من به هیچ وجه بهانه‌ای برای حضورتان نخواهم آورد، چرا که به لطف خدا، شما از آن‌قدر بزرگی و شرف برخوردارید که نیازی به توجیه نباشد.

هوش مصنوعی: هرچند که خورشید در آسمان بالا قرار دارد، اما نورش به همه جا می‌رسد و روشنی را به هر نقطه‌ای می‌آورد.