شمارهٔ ۳۱۲ - وله ایضا

هوش مصنوعی: من دو سیاه‌پوست و خدمتکار داشتم که همه در یک خانه زندگی می‌کردند و همگی یک‌نظر و یک‌دل بودند.

هوش مصنوعی: چشم‌ها چون مروارید می‌درخشند و در این حال، بوی عطر گل سمن به مشام می‌رسد، در حالی که چهره‌ها شاداب و لبخند بر لب دارند.

هوش مصنوعی: همه افرادی که ویژگی‌های تندی، سختی و سرعت را دارند، همه پاک و زیبا به نظر می‌رسند و چهره‌هایشان آراسته است.

هوش مصنوعی: هر کدام از دندان‌هایم مانند چوبی محکم در صف هستند و به زیبایی در کنار هم قرار گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: همه در زمان تلاش و کوشش ثابت قدم هستند، اما در زمان آسایش و راحتی، لذت را افزایش می‌دهند.

هوش مصنوعی: اگر تو به عنوان یک لقمه غذایی بودی، همه افراد به طور مشترک تو را می‌خوردند و به یکجا می‌رسیدند.

هوش مصنوعی: برای هر کاری که من از آنها خواستم، آنها بی‌حرکت ماندند و از جای خود تکان نخوردند.

هوش مصنوعی: حالا برخی از آن‌ها دیگر از آسیب‌ها و حوادثی که زمان بر باد آورده بود، باقی نمانده‌اند.

هوش مصنوعی: از خانه و کاشانه‌اش رانده شده و ناکام مانده است، مگر اینکه کسی تنها در آنجا بماند.

هوش مصنوعی: این بیت به توصیف افرادی می‌پردازد که ظاهری نامناسب و زشت دارند و به خاطر شرایط خاصی از یکدیگر و دیگران فاصله گرفته و بی‌حالت و بی‌توجه هستند. مانند افرادی که به دلیل ناخوشی و نازیبایی، از جمع دور شده و در تنهایی به سر می‌برند.

هوش مصنوعی: همه انسان‌ها بی‌انگیزه و ضعیف و تنبل هستند، که به خاطر گذر زمان و بی‌تحرکی، عمرشان به هدر می‌رود.

هوش مصنوعی: در طول روز از تب و تاب و مشکلات زندگی، با فریاد و صداهای بلند مواجه هستم و در شب، از درد و رنج آنچه بر من گذشته، ناله و شکایت می‌کنم.

هوش مصنوعی: حرکت و جنبش وجود دارد، اما هیچ نیرویی در پاهای آنها و نه در کار کسی که آن‌ها را هدایت می‌کند، نیست.

هوش مصنوعی: من حالا اینجا هستم و فقط یک لقمه گوشت دارم. ای خدا، لطفاً این را به من ببخش.