شمارهٔ ۳۱۳ - وله ایضا

هوش مصنوعی: چشم عقل خود را باز کن و به ستایش خداوند بپرداز. زبانت را به حمد و سپاس او بگشای.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای از سر حضور، با نیرویی عمیق به خود ببر و بر بند ناف مشک که بوی خوشش را می‌دهد، دست بزن تا عطرش به رایگان منتشر شود.

هوش مصنوعی: هر چیزی که جزئی از عالم هستی است، با یاد کردنش هیچ سودی نخواهد داشت. بنابراین، فقط به یاد خدا بپرداز و زبانت را برای این یادگاری باز کن.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به سفر قدس بروی، باید از قید و بندهای جسم خود رها شوی و روح خود را آزاد کنی.

هوش مصنوعی: در این دریا، تلاش کن و از خودت رهایی پیدا کن؛ از این سنگینی که به تو چسبیده، جدا شو.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی زیبایی‌های بهشتی را ببینی، لحظه‌ای چشمانت را باز کن و به دنیای پنهان بنگر.

هوش مصنوعی: در ابتدا مانند ماه درخشان و خالص هستی، سپس مانند صبح با نفس تازۀ زندگی باز شو.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی مانند گل سوسن با شکوه و زیبا صحبت کنی، همین حالا زبانت را باز کن و از آزادی خود بهره ببر.

هوش مصنوعی: روزی از این دنیا به گونه‌ای آگاهانه و با نگاهی عاقلانه، پرده نادانی را کنار بزن و به حقیقت‌ها نگاهی تازه بینداز.

هوش مصنوعی: با قدرت فکر و آگاهی، کم کم غفلت را کنار بزن و به تدریج آن را از بین ببر.

هوش مصنوعی: در خانه به مانند موریان، دانه‌ای پنهان دارم که می‌خواهم حرص و طمع را از دل بزدایم.

هوش مصنوعی: اگر دلت احساس شادی و نشاط نمی‌کند، پس بگذار اشکهایت از چشمانت بریزد.

هوش مصنوعی: در صبح زود دست به دعا بردار و درهای آسمان را برای طلب کمک و رحمت خداوند باز کن.

هوش مصنوعی: دیو را از زنجیر رها کن و سپس مثل آدمی عادی در فروشگاه کار کن.