شمارهٔ ۲۷۲ - وله ایضا

هوش مصنوعی: ای الگوی اهل محبت، تو همواره دوست و همدم من هستی.

هوش مصنوعی: چشم دریا از طبع تو الهام می‌گیرد و مایه وجودم را از فطرت تو به دست می‌آورد.

هوش مصنوعی: ستایش تو برای من مانند گواهی است که بر زبان قلم بیمارم جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر تو بپذیری که با من باشی، حتی اگر زمین هم شگفت‌انگیز شود، من همچنان از چهره‌ات قدردانی می‌کنم.

هوش مصنوعی: بارها به زیبایی و درخشش انگشتانت که مانند دانه‌های مروارید است، غرق شده‌ام و تمام این زیبایی‌ها بر دوش من سنگینی می‌کند.

هوش مصنوعی: سخن من با تمام قدرتش نمی‌تواند شکر و محبت تو را به خوبی بیان کند. افکار من ناتوان از ابراز احساساتم در مقابل تو هستند.

هوش مصنوعی: هر جا که شعری را بفروشم، گاهی به عنوان دلال عمل می‌کنم و گاهی هم به عنوان سمسار.

هوش مصنوعی: مشتری من، که به دکانم می‌آید، به خاطر توست که به کارم رونق داده‌ای.

هوش مصنوعی: تیر زمان، گرد و غبار را بر سر می‌نشاند تا تو همچنان داستان‌های من را روایت کنی.

هوش مصنوعی: در دنیایت غیر از غم من غمی نباشد، ای کسی که به درستی از لطف و محبت خود، غمخوار من هستی.

هوش مصنوعی: من جز درد و رنج خودم، چیزی نمی‌خورم؛ اگر تو به من لطف نمی‌کردی، آیا می‌توانستم به این حال و روز دچار شوم؟

هوش مصنوعی: اگر پای لطفت در کار نباشد، من به هیچ چیز دیگری اهمیت نخواهم داد.

هوش مصنوعی: شب گذشته تا سپیده‌دم با یاد تو، بارها و بارها دل من از فکرها پر بود.

هوش مصنوعی: ای پرستار و مایه‌ی تسکین دردهای بیماران، یاد تو چگونه می‌تواند از دردهای فراوان من بکاهد؟

هوش مصنوعی: این شعر به دشواری و احساس ناامیدی اشاره دارد. شاعر از کسی می‌خواهد که به خود فکر کند و به مشکلات او توجه نماید. در واقع، شاعر به نوعی می‌گوید که اگر در زندگی به دیگران کمک کنیم و به مشکلاتشان برسیم، شاید بتوانیم از گرفتاری‌های خود نیز رهایی یابیم.

هوش مصنوعی: من به خوشبختی و شانس تو بسیار اعتماد دارم، تا زمانی که زندگی ادامه دارد به این اعتماد پایبند خواهم بود.