شمارهٔ ۲۴۹ - وله ایضا

کمال‌الدین اسماعیل » قطعات » شمارهٔ ۲۴۹ - وله ایضا

ای بزرگی که کرامند بود گر بمثل

مدح اخلاق تو بر چشم خرد بنویسم

خطکی هست مرا گرچه چنان نیکو نیست

که بدان هر چه مرا رای بود بنویسم

این چنین خط که تو از بهر رهی بنوشتی

نیست حاجت بدبیران تو، خود بنویسم

خط که بنویسی و ازوی نبود حاصل هیچ

من بدین مفلسی از بهر تو صد بنویسم

شمارهٔ ۲۴۸ - ایضا له: گفتم چو بسته ام کمر بندگیّ تو شمارهٔ ۲۵۰ - ایضا له: زبزرگوارا! من ترک مدح گفتن تو

اطلاعات

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:قطعه

منبع اولیه: سیاوش جعفری

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

ای بزرگی که کرامند بود گر بمثل

مدح اخلاق تو بر چشم خرد بنویسم

هوش مصنوعی: ای بزرگ‌مردی که ذات تو نیکو و شریف است، اگر بخواهم به اندازه‌ای که شایسته‌ی توست، درباره‌ی صفات نیکویت بنویسم، باید بر دیده‌ی خردم بنگاشته شود.

خطکی هست مرا گرچه چنان نیکو نیست

که بدان هر چه مرا رای بود بنویسم

هوش مصنوعی: من مدرکی دارم و هرچند که آن به اندازه تمام افکاری که دارم خوب نیست، اما باز هم می‌توانم آن را بنویسم.

این چنین خط که تو از بهر رهی بنوشتی

نیست حاجت بدبیران تو، خود بنویسم

هوش مصنوعی: این چنینی که تو برای راهیابی نوشته‌ای، دیگر نیازی به بدخطی من نیست، خودم می‌توانم بنویسم.

خط که بنویسی و ازوی نبود حاصل هیچ

من بدین مفلسی از بهر تو صد بنویسم

هوش مصنوعی: اگر بنویسی و نتیجه‌ای در پی نداشته باشد، من از فقر و تنگدستی خود، به خاطر تو هزاران کلمه می‌نویسم.