شمارهٔ ۱۸۸ - وله ایضا

هوش مصنوعی: تمایل و آرزوی من نسبت به فخرالدین به قدری عمیق و فراتر از کلام است که نمی‌توان آن را به راحتی بیان کرد.

هوش مصنوعی: بدان که جان من رابطه‌ای خاص با زیبایی تو دارد، زیرا به خاطر محبت و لطف تو هر لحظه دلم به زندگی و جان می‌آید.

هوش مصنوعی: چشمم مانند جواهری گرانبها بر زبان من می‌افشاند، هنگامی که نام نیک تو بر زبانم جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: در تلاش هستم تا از طریق گوش زمان، از حال و آینده جانم را بشناسم، در حالی که زمان به سوی کاروان زندگی پیش می‌رود.

هوش مصنوعی: هر شب که با خیال تو در دل خود به یادسرورم می‌افتم، همه آرامش و تسلّی زندگی‌ام از همین خیال توست.

هوش مصنوعی: سلام و خدمت خادم او را پذیرا می‌شود، همان‌طور که نسیم خوشی که از خاک اصفهان می‌وزد.

هوش مصنوعی: بدان که نسیم باد صبا وقتی می‌وزد، نشانه‌ای از تلاش و زحمت پیوسته است؛ زیرا اگرچه به نظر می‌رسد ناتوان است، اما اثرات بزرگی از خود بر جا می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی‌ها و لطافت‌های تو را به دیگران نشان دهم، یاد خلق و معشوقِ تو در دل من زنده می‌شود و باعث می‌شود در دهانم طعم شیرین عشق تو حس شود.

هوش مصنوعی: از شرم تو، واژه‌ها در پس‌زمینه پنهان شده‌اند؛ مانند آب حیات که در تاریکی مخفی است و تنها از آنجا نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است لطف تو بسیار کم و ناچیز باشد، اما همچنان مثل آبی زلال، به سوی تو روانه می‌شود.

هوش مصنوعی: چهره‌ی محبت تو یادآور صبح زود است، زمانی که نسیمی از باغ گل‌ها وزیدن می‌گیرد و مرا به یاد زیبایی‌های آن می‌اندازد.

هوش مصنوعی: در زمان وصالت امیدوارم و مطمئنم که اگر آن زمان که جانم نیست، بالاخره خواهد آمد.