برگردان به زبان ساده
اندرین مرغزار کشت و درود
تیره و خیره چند خواهی بود؟
هوش مصنوعی: در این دشت پر از خرابی و اندوه، چه مدت میخواهی در گیجی و سردرگمی بگذرانی؟
چند خواهی بناز در برداشت
دل اتش پرست دود اندود؟
هوش مصنوعی: چند بار میخواهی به خودت فخر بفروشی و از دلت بیرون بیاوری که عشق و وابستگیات مانند دودی سیاه است؟
روز و شب خون خود همی ریزی
تو به تیغ زبان زهر آلود
هوش مصنوعی: در هر لحظه تو به وسیله زبان خود، به نوعی به خود آسیب میزنی و روح خود را جریحهدار میکنی.
مال و ملک جهان ترا شده گیر
چون نباشی تو، مال و ملک چه سود؟
هوش مصنوعی: چون تو در این دنیا نیستی، ثروت و دارایی چه ارزشی دارند؟ هنگامی که خودت نیستی، چطور میتوانی از این ثروتها بهرهمند شوی؟
از تو خشنود نیست هیچ کسی
وانگهی هم تو از تو ناخشنود
هوش مصنوعی: هیچکس از تو راضی نیست و در عین حال خودت هم از خودت ناراضی هستی.
دودمانی در آتش اندازد
گر ضعیفی ز دل برآرد دود
هوش مصنوعی: اگر فردی ضعیف، از دل خود ناراحتی و غمی را بیرون بریزد، آن میتواند عواقب و اثرات خطرناکی به وجود آورد. این احساسات چون دود، میتوانند آتش ایجاد کنند و به دیگران آسیب برسانند.
هر که آسایش دلی دادست
بهمه حال خویشتن آسود
هوش مصنوعی: هر کسی که به دیگران آرامش و راحتی بخشیده، خودش نیز از آرامش و آسایش بیشتری برخوردار است.
عقل داند که بر زیان بودست
هر که از بهر مال جان فرسود
هوش مصنوعی: عقل میفهمد که هر کس به خاطر پول، جانش را به خطر بیندازد، در واقع به زیان خود عمل کرده است.
که بهر حال آنچه زوکم شد
بیش از آن بود کاندر آن افزود
هوش مصنوعی: در هر صورت، آنچه که من از دست دادم، بیشتر از چیزی بود که به آن افزوده شده است.
