شمارهٔ ۱۵۸ - وله ایضا

هوش مصنوعی: آیا تو نیکوی بی‌نظیر هستی که در میان زمین و زمان، هیچ‌کس مانند تو را نمی‌تواند تصور کند؟

هوش مصنوعی: هیچ زمانی نیست که چرخ فلک مانند دل من به تو خدمت نکند و بر زمین بوسه نزند.

هوش مصنوعی: ستاره‌ها که در آسمان به نام‌های بزرگ و معروف‌اند، نمی‌توانند از دامن وجود تو کمکی بگیرند، مانند آستینی که نمی‌توان آن را به دست کسی داد.

هوش مصنوعی: اگرچه از این مقام و جایگاه که به من عطا کرده‌ای، نباید برای من کهیرز و زرق و برقی از لباس‌های گران‌قیمت به حساب آید، اما نمی‌توانم این نوع ارزش و اعتبار را با هیچ چیز دیگری عوض کنم.

هوش مصنوعی: من سخنانی را که انتخاب کرده‌ام به خدمت شما می‌آورم، چرا باید برای من حقی قائل نشوند و مرا مورد احترام قرار ندهند؟

هوش مصنوعی: حرف‌هایم شیرین و دلنشین است، اما معنای آن‌ها مانند جواهری با ارزش نیست. چرا که اگر مثل اسب ناز و نیاز نکنند، دیگر زیبا و جذاب نخواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر قرار باشد که من به زمین بیفتم، باید به خاطر شعرم باشد و نه به خاطر اینکه کسی یکصد بوسه بر پیشانی‌ام بگذارد.

هوش مصنوعی: از دل و روح من، تنها یکی را به قیمت انصاف به زینت‌های بهشتی نخواهند بخشید.

هوش مصنوعی: هرچند شعر من از نظر کیفیت افت کرده و به بی‌ارزشی نزدیک شده است، اما حتی به اندازه قیمت یک نوشیدنی ساده از آب لجن‌زده نیز ارزش ندارد که کسی برایش پولی خرج کند.

هوش مصنوعی: به امید اینکه سخنوران لباس رسمی را پیدا کنند، اما جان عزیز خود را به خاطر هوس ندهند.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به وضعیت ناخرسندی و گران‌قیمتی ابریشم و شعر اشاره می‌کند. او می‌پرسد که با وجود این احساس کسادی و گران‌فروشی، چرا لباسش را از ابریشمی نمی‌سازند؟ این جمله نشان‌دهنده‌ی نارضایتی او از شرایط و عدم توجه به نیازهای اوست.

هوش مصنوعی: تو پادشاه عزیز و با فضیلت هستی و حتی به شاعران بی‌معنی و کم‌مایه نیز نسبت به خودت توجه نمی‌کنی.

هوش مصنوعی: اگر دیگران که چیزی نمی‌دانند، اهدای نعمت‌ها و بخشش‌ها را نادیده بگیرند، جای تعجبی نیست.

هوش مصنوعی: افراد هنرمند که از فضیلت و استعداد برخوردارند، به چنین اشعار و عبارات بی‌مایه و بی‌ارزش اهمیتی نمی‌دهند.

هوش مصنوعی: وقتی اوضاع به گونه‌ای شد که دستور داده شود، اگر بخواهند به عنوان پرداخت، چیزی غیر از طلا و زر واقعی بدهند، قبول نکنید.