شمارهٔ ۱۰۱ - ایضا له

هوش مصنوعی: ای کسی که آرزوی تو جایی جز در آسمان ندارد و فقط در اوج بلندای آسمان در پر و بال خود می‌گشایی.

هوش مصنوعی: یک نکته از رازهای خود، آسمان هرگز از یاد تو پنهان نکرده است.

هوش مصنوعی: بدون نظر و مشورت تو، کشور چه ارزشی دارد؟ مثل بدنی است که جان و روح ندارد.

هوش مصنوعی: زمانی که او دست به سخن می‌زند، هیچ نگرانی و اندوخی از دریای غم ندارد.

هوش مصنوعی: هیچ گردنی نیست که نشانه‌ای از خاک در آستانه‌ات نداشته باشد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که دعا و طلب کمک تنها از زبان است و چیزی بیشتر از آن در اختیار ندارد.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که سخنان او تنها برای ستایش دیگران بیان می‌شود و در واقع هدفی جز این ندارد.

هوش مصنوعی: ای کسی که در این دنیا هیچ‌کس جز تو به خیر و نیکی امیدی ندارد.

هوش مصنوعی: بنده با تمام درد و زاری که دارد، اما هیچ‌جا جز در درگاه تو نمی‌تواند جایی برای خود داشته باشد.

هوش مصنوعی: شعر فروشی به اوج خود رسیده که هر کسی شعر بفروشد، دیگر نمی‌تواند زندگی مناسبی داشته باشد.

هوش مصنوعی: برای کسی که شایسته و باارزش است، مانند تو، هیچ چیز باارزشی جز آسمان وجود ندارد.

هوش مصنوعی: چیزی که شایسته بندگان درگاه است، چیزی نیست که فقط به یک شخص خاص محدود باشد.

هوش مصنوعی: لطفاً به خاطر لطف و بزرگواری‌تان این درخواست را بپذیرید، هرچند که شاید لیاقت آن را نداشته باشم.

هوش مصنوعی: اگر نیاز او را برآوری، او جز این تصور ندارد که این لطفی از جانب توست.

هوش مصنوعی: مقصود از هر چیزی که به دست بیاید، برای کسی که اهل نظر است، ارزش بالایی ندارد.

هوش مصنوعی: این کیست که بدون درک و فهم، خود را به جایی می‌رساند؟ مقام و منزلت تو بی‌هزینه و رایگان نیست.

هوش مصنوعی: هر چند من فقیر و نیازمند هستم، اما اگر به حضور تو بیایم و چیزی به دست آورم، حتی اگر نتیجه‌اش برای من خوب نباشد، برایم مهم نیست.