شمارهٔ ۱۴۰

هوش مصنوعی: ای کسی که از گرد ماه، مشکی به موهایش آویخته و مانند گل لاله‌ی خوشبو با عطر خاصی درخشان است.

هوش مصنوعی: هر جا که تصویر زیبایی تو به چشم می‌خورد، به تعداد بسیار دلربا در آنجا وجود دارد.

هوش مصنوعی: بسیاری از دل‌ها که به خاطر تو و زیبایی‌ات دچار سرگشتگی و شیدایی شده‌اند، همچنان با موهای تو در ارتباط هستند و از دلبستگی به تو آویخته‌اند.

هوش مصنوعی: هر کجا که لباس عشق تو بر زمین نشیند، آسایش و آرامش از آن مکان دور می‌شود.

هوش مصنوعی: زلف تو را بی‌نظم و در هم کرده، زمان به دست خود گرفته است و هیچ‌کس جز خودت نمی‌تواند با آن یکنواختی را سامان دهد.

هوش مصنوعی: وقتی که انسان بتواند از عشق فرار کند، باید بداند که عشق به طور عمیق در وجودش ریشه دوانده است.

هوش مصنوعی: ای کسی که دل‌ها را می‌شکنی و عاشقان را می‌کشی، کمی رحم کن و به خاطر هزاران خون بی‌گناهی که ریخته شده، رحمتی به دل خود بیاور.