خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیّات

جلال عضد » دیوان اشعار » رباعیّات

شمارهٔ ۱ : ای کرده ز لطف و قهر تو صنع خدا

شمارهٔ ۲ : بر دست یکی تیغ چو آب است مرا

شمارهٔ ۳ : چشم تو که خواب عالمی بست به خواب

شمارهٔ ۴ : ای دوست! جهان دمی ست و آن دم هیچ است

شمارهٔ ۵ : گفتم: سر زلف تو بسی سرخورده است

شمارهٔ ۶ : بر روی تو زلف را اقامت هوس است

شمارهٔ ۷ : ای زلف تو یک کمند و بل پنجه شست

شمارهٔ ۸ : تا چرخ فلک تیر و کمانت دیده ست

شمارهٔ ۹ : گردن بنهاده ام به هر نرم و درشت

شمارهٔ ۱۰ : چون مهر پری ز خاتم جم برداشت

شمارهٔ ۱۱ - محسن : امروز چو دست صبح دامن برداشت

شمارهٔ ۱۲ : افسوس که آن یار پسندیده برفت

شمارهٔ ۱۳ : معبود همیشه در سفر یارت باد

شمارهٔ ۱۴ : گر از رخ مه زلف چو چوگان ببرد

شمارهٔ ۱۵ : مه تاب ز روی چون خونت می گیرد

شمارهٔ ۱۶ : هم دست من تشنه به جامی برسید

شمارهٔ ۱۷ : هر سرو که در بسیط عالم باشد

شمارهٔ ۱۸ : تا گردش نُه گنبد گردان باشد

شمارهٔ ۱۹ : تا نادرۀ حسن رخت پیدا شد

شمارهٔ ۲۰ : آنی که ابد ز عمر تو مایه کند

شمارهٔ ۲۱ : هرکس که قرین من غمخوار شود

شمارهٔ ۲۲ : جانا ز غم تو هیچ خوشتر نآید

شمارهٔ ۲۳ : خون از دل افگار برون می آید

شمارهٔ ۲۴ : تا دیده کمانْ مهره ابروی تو دید

شمارهٔ ۲۵ : گویند که ماه روزه نزدیک رسید

شمارهٔ ۲۶ : چون ابر گهرفشانی لعل تو دید

شمارهٔ ۲۷ : خطّ تو مرا ز غم چو مو گردانید

شمارهٔ ۲۸ : امروز منم ز چرخ گردان بیزار

شمارهٔ ۲۹ : ای بارگهت ز چرخ گردان برتر

شمارهٔ ۳۰ : بگذشت به طرف چمن آن ماه سحر

شمارهٔ ۳۱ : دید در دشت مرده یکی شیر دلیر

شمارهٔ ۳۲ : شد دهر خرف جوان نگیرد عیبش

شمارهٔ ۳۳ : زلف تو که شب رَوی ست دایم کارش

شمارهٔ ۳۴ : چون بگشایی طرّۀ پیچیدۀ خویش

شمارهٔ ۳۵ : اشکم ز دُر افکند بسی خوشه به خاک

شمارهٔ ۳۶ : تا چرخْ صفت تو راست خندان لب لعل

شمارهٔ ۳۷ : گویند که جمشید به کف داشت مدام

شمارهٔ ۳۸ : دیشب که مراجعت فتاد از سفرم

شمارهٔ ۳۹ : تا از جگر خصم کبابی نخورم

شمارهٔ ۴۰ : زد نرگس مست پرخمارش تیرم

شمارهٔ ۴۱ : هر شب مَی اشک خویشتن نوش کنم

شمارهٔ ۴۲ : من با تو نیامدم که صحرا بینم

شمارهٔ ۴۳ : من گوهر تو به قیمتی کم ندهم

شمارهٔ ۴۴ : پیوسته به داغ آن کمان ابرویم

شمارهٔ ۴۵ : نرگس بشد و ابر بَرو شد گریان

شمارهٔ ۴۶ : شد دیده به عشق رهنمون دل من

شمارهٔ ۴۷ : شاها! خصمت چو تیره شد اختر او

شمارهٔ ۴۸ : ای در نظرم جهان سیاه از غم تو

شمارهٔ ۴۹ : ای باد! حدیث من نهانش می‌گو

شمارهٔ ۵۰ : ای لعل تو چاشنی به شکر داده

شمارهٔ ۵۱ : آن کرّه که بد سبق ز گردون برده

شمارهٔ ۵۲ : ای خواجه چو بر خود تو بدی نپسندی

شمارهٔ ۵۳ : زد شمع جهان بر دل من دی ناری

شمارهٔ ۵۴ : ای یافته بر صدر کرم تمکینی