شمارهٔ ۳۴۴

هوش مصنوعی: چقدر می‌خواهی دل مرا به غم و اندوه عادت بدهی؟ در زلف‌های تو مانند دام گرفتارم کرده‌ای.

هوش مصنوعی: تنها در آرزوی تو نشسته‌ام و انتظار دارم که کی می‌توانم به وصالت برسم. همچنان که کسی که روزه گرفته، لحظه‌ای را برای افطار به شمارش می‌آورد.