شمارهٔ ۹۹۴

هوش مصنوعی: عشق و شوق من به تو به قدری عمیق است که حتی با وجود عطش و نیاز، هیچ چیز نمی‌تواند آرزوی من را برآورده کند. من از زیبایی و جذابیت تو سرمست و مسحور هستم و تنها یک نوشیدنی شیرین از لبان تو می‌تواند مرا سیراب کند.

هوش مصنوعی: از تو ای دوست سؤالی کردم به خاطر ناتوانی‌ام و بی‌پاسخی را طلب کردم، امیدوارم که ارزش سوال کردن را داشته باشم.

هوش مصنوعی: در دشت عشق تو، ای کعبه مقصد، خاک با آب یکسان شده است، مگر چیزی از من باقی مانده باشد.

هوش مصنوعی: در نهایت وقتی که پزشک به من داروی وصال ندهد، تنها باید از درد خود بگویم تا شاید جوابی دریافت کنم.

هوش مصنوعی: اگر به من رحم کنی، این کار تو پاداش بزرگی خواهد داشت. خواهش می‌کنم با رحمت به من نگاهی بینداز، زیرا من می‌خواهم نشان دهم که چقدر ارزشمندم.

هوش مصنوعی: در تنهایی‌ام اگر با محبت به من توجه کنی، ای دوست، آیا دلگیر شدن من ارزشش را دارد؟

هوش مصنوعی: با وجود تمام جواهراتی که من از چشمانم ریخته‌ام، آیا ارزش من به اندازه‌ی زیبایی دندان‌های لبت نیست؟

هوش مصنوعی: بر روی دنیا بیشتر از حد، نمک تلخی نپاش که از درد دل مجروح، چیزی جز کبابی دردآور نصیبم نخواهد شد.