شمارهٔ ۹۹۱

هوش مصنوعی: گفتی که هم شب عزیزم، نگاهی به حالت بیندازم و لحظه‌ای هم به حال دوستم رسیدگی کنم.

هوش مصنوعی: بیایید دست دلم را بگیرید و یک شب از وصال شما لذت ببریم. ای محبوب، در میان جان من بنشین که من سر خود را به پای تو می‌اندازم.

هوش مصنوعی: دل، هوای نزدیک شدن به معشوق به شدت افزایش یافته است. هر چند که من به خاطر این آرزو همیشه در حال پرواز و شگفتی هستم، اما همچنان در این حس و حال غرق شده‌ام.

هوش مصنوعی: با امید و آرزو عمرم به هدر رفت و خاطره‌ای از می‌نوشی به یاد ما هست که ما را مسکین و بی‌چاره نشان می‌دهد. وای بر من که دل‌باخته و دلداده‌ای بازیگوش هستم.

هوش مصنوعی: به رنگ و زیبایی خود مانند گلنار، خواب را از چشمان ما گرفته‌ای. با زلف خود، آتش را به وجود آورده‌ای و ما را در آن می‌سوزانی.

هوش مصنوعی: من جانم را به دامن زلف تو وابسته کرده‌ام تا بدانی که زلف تو چقدر سرافراز است، اما من به خاطر آن زلف از خودم سرافرازم.

هوش مصنوعی: چرا باید همیشه به دست افرادی که شایسته نیستند بسپارید؟ مانند دف که همیشه تحت کنترل دیگران قرار دارد. اما اگر به من ضربه بزنی، در برخی مواقع می‌توانم صدایی دلنشین هم ایجاد کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که به یاد چهره زیبایت آتش عشق در دلم شعله می‌کشد، اگرچه دل اقرار می‌کند و راز من به وضوح از صدای فریاد و ناله‌ام شناخته می‌شود، اما باز هم دلم نمی‌تواند از احساساتش پنهان بماند.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال عشق و جان خود هستی، یا اگر مقام و رهبری می‌خواهی، من سرم را نمی‌گذارم تا به تو آسیب برسد. هم جهان و هم جانم در اختیار توست و برای تو آماده‌ام.