شمارهٔ ۹۸۹

هوش مصنوعی: من مانند پروانه‌ای هستم که در کنار نور شمع صورت تو می‌رقصم و به زیبایی‌ات می‌سوزم. نمی‌دانم تا کی به این حالت ادامه دهم و از این عشق و زیبایی بمیرم.

هوش مصنوعی: تا کی می‌خواهی مرا در آتش جدایی بسوزانی؟ ای کاش از نعمت وصالت یک لحظه هم مرا دریابی.

هوش مصنوعی: من مانند پروانه‌ای که به سوی آتش می‌رود، ناگزیر به سوزش هستم، چون زیبایی چهره تو مرا به این سمت کشانده است.

هوش مصنوعی: زمانی که به مرگ نزدیک شوم، اگر لب هایت را بر لبان من بگذاری، زندگی جاودانی را به من هدیه می‌دهی و من هرگز نخواهم مرد.

هوش مصنوعی: اگر روزی پا بر خاک من بگذاری، ای جان، از قبر بلند می‌شوم تا دامن تو را بگیرم.

هوش مصنوعی: ای پادشاه نیکان، بر حال من رحم کن و به من ببخشای؛ به خاطر خدا، که من از محبت و وصالت به شدت نیازمندم و در فقر به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: در دل من در این جهان، جز خوشبختی در کنار تو، هیچ چیزی قادر به درمان درد جدایی نیست.