شمارهٔ ۹۸

هوش مصنوعی: آن سرو زیبا که در کنار ما قرار دارد، تا بلندای آسمان رفته و از دنیای ما بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: وقتی که عشق و احساسات من همچون سرو آزاد و مستقل به خاک می‌افتند، فقط دستانی می‌توانند مرا نجات دهند که به محبت و حمایت از من پر بوده باشند، و این محبت تنها از طرف محبوب من است.

هوش مصنوعی: به ما نیگاهی کن از سر محبت، تا ببینی که غم تو چگونه چشمان ما را پر از اشک کرده و دل ما را نیز به درد آورده است.

هوش مصنوعی: ابروهای کمانی و درهم‌کشیده مانند ابروی چاچی، و حالت آشفته و در هم‌ریخته‌ی موهای تو، شبیه به روزگار پرآشفتگی و بی‌نظمی ماست.

هوش مصنوعی: دل تو که به سختی و استحکام شناخته می‌شود، از غم من نشکسته است، اما من و تن ضعیف من از دوری و فراق جان می‌سپاریم.

هوش مصنوعی: نسیم خوشبویی صبحگاهی به سراغ ما آمده است، گویی عطر دل‌انگیز موهای محبوب ما را به همراه دارد.

هوش مصنوعی: گذشت و در دنیا توجهی به ما نکرد و حتی نگفت که ما در چه حال ناگوار و خسته‌ایم.