شمارهٔ ۹۶۶

هوش مصنوعی: نه کسی را در این دنیا دارم که به فکر من باشد و نه جز مهربانی تو به چیزی دیگر اتکا دارم.

هوش مصنوعی: به خاطر مهربانی‌ات، از دل سنگینی و غم دوری‌ات را بردارم، زیرا که به خاطر فراق تو، بار سنگینی بر دل دارم.

هوش مصنوعی: به من نگاه کن و ببین چه حالتی دارم، زیرا در دل به خاطر چیزهای زیادی ناراحتی دارم.

هوش مصنوعی: مرا از در محبت و لطف خود دور نکن، چون من در روزی که به وصل تو می‌رسند، کار مهمی دارم.

هوش مصنوعی: عزیزم، تو پروردگار من هستی و من همیشه به عشق و شوق بندگی تو اعتراف می‌کنم.

هوش مصنوعی: به خودت وصل شو و ما را نوازش کن، چون من از دوری تو دلی غمگین دارم.

هوش مصنوعی: تو با کارهایت آرامش، صبر و خواب را از من گرفته‌ای، به همین خاطر است که چشمانم همیشه بیدار و هوشیار است.

هوش مصنوعی: از باغ وصالت، ای جان‌پرور، به جای گل همه‌جا خاری دارم.

هوش مصنوعی: به عشق چهره‌ات، ای گل خوش‌رنگ، مانند بلبل غمگین و ناله‌کنان می‌خوانم و احساساتم را ابراز می‌کنم.

هوش مصنوعی: نه از عهده تحمل دوری تو برمی‌آیم و نه توانایی انتظار برای رسیدن به تو را دارم.

هوش مصنوعی: من تا زمانی که در این دنیا هستم، همیشه وفادار تو هستم، زیرا به عهد و پیمانی که با تو بسته‌ام، پایبندم.