شمارهٔ ۹۵۹

هوش مصنوعی: در آرزوی دیدن چهره آن معشوق، از چشمانم اشک خونین می‌بارد.

هوش مصنوعی: درد و غم‌های زندگی باعث شده که نتوانم کارهایم را درست انجام دهم و همه چیز از دستم برود.

هوش مصنوعی: از ظلم و بی‌عدالتی سرنوشت، حالتی آشفته و پریشان دارم مانند زلف‌های نامنظم و پیچ‌وخم‌دار آن معشوقم.

هوش مصنوعی: فراق او به قدری برایم سخت و عذاب‌آور شده که جانم به لب رسیده و هزار بار از غم او رنج کشیده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی به یاد روزهای گذشته می‌افتم، از خود می‌پرسم که آن روزها کجا رفته‌اند و حالا من در کدام مرحله از زندگی‌ام قرار دارم.

هوش مصنوعی: ما زمانی عزیز و محبوب بودیم و امروز به جایی رسیده‌ایم که به اندازه خاک راه اهمیت نداریم.

هوش مصنوعی: مرا از زمین راهت بردار، خواهش می‌کنم چنین رفتار نکن.

هوش مصنوعی: ای دوست، ما خطاها و اشتباهات زیادی مرتکب شده‌ایم، اما از تو خواهش می‌کنم که به خاطر ما ببخشی و از آن‌ها چشم‌پوشی کنی.

هوش مصنوعی: از دامن رحمت و لطف تو دست امید خود را برمیدارم. حالا از تو می‌خواهم بگویی که چگونه می‌توانم این بار را بر دوش بگذارم.

هوش مصنوعی: بسیاری از افراد ممکن است به جای من وجود داشته باشند، اما در این دنیا تنها تو را دارم و هیچ‌کس دیگری برای من اهمیت ندارد.