شمارهٔ ۹۵۶

هوش مصنوعی: عزیزم، به خاطر دوری تو بسیار ناراحت و محزون هستم و روزها را با سختی و دشواری سپری می‌کنم.

هوش مصنوعی: عشق تو چنان مرا درگیر کرده که نه خوراکی دارم و نه آرامش؛ مثل زلف‌های تو که به هم ریخته، روزهایم نیز بی‌نظم و آشفته است.

هوش مصنوعی: مثل ابروی تو که همیشه در حالت خمیده است، من هم چشمان تو را در حالتی مست و خواب‌آلود می‌بینم.

هوش مصنوعی: ای جان، از خاک کوی جدایی، نشانی به من بده تا ببینم تا کی در دل خود غبار و تیره‌گی دارم.

هوش مصنوعی: من به خاطر بوی رحمت تو منتظر در راهی نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: با بی‌رحمی‌ات هیچ رحمتی بر دل من نکردی و همین موضوع مرا به شدت شرمسار کرده است.

هوش مصنوعی: تو به یکباره آبرویم را بردی، چرا همچون خاک بی ارزش مرا در نظر گرفتی؟

هوش مصنوعی: دیگر بر من سختی و بی‌احترامی نکن، ای عزیز، تمام اعتبار و ارزش من را در یک لحظه از بین نبر.

هوش مصنوعی: در دنیای روح و احساسات من، جز حسرت و غم محبت تو، چیز دیگری وجود ندارد.

هوش مصنوعی: زندگی و دنیا تحت کنترل من نیست، من اختیار خود را به دست باد سپرده‌ام و به ناملایمات تن داده‌ام.