شمارهٔ ۹۵۴

هوش مصنوعی: امشب به دلخواه و زیبایی های موی او مشغولم و اگر امکانش بود، هرگز اجازه نمی‌دادم که از زیبایی‌اش دست بکشند.

باری، نمی‌دانم چرا تو از حالم فارغی؛ من بیچاره که از دوری تو، خون از چشم می‌بارم.

هوش مصنوعی: اگر صد بار با جدایی خود مرا آزردی و به من درد و رنج دادی، چه اهمیتی دارد اگر فقط یک بار با محبت و عشق خود به من نوازش‌ کنی؟

هوش مصنوعی: من به خاطر این روزهای ناامیدکننده، بارها در دل خود احساس درد و رنج کرده‌ام. ای عزیز من، از این دلشکسته‌ام دوری را بر من تحمیل نکن.

هوش مصنوعی: من از تمام وجودم برای رسیدن به تو تلاش می‌کنم، عزیید. اینطور مرا از محبت خودت محروم نکن.

هوش مصنوعی: اگر در دل من آتش عشق باشد، به دنبال وصال محبوب می‌گردم. وقتی که در چشم‌هایم اشک می‌آید، فکر می‌کنم که این تصویر اوست که در ذهنم نقش بسته.

هوش مصنوعی: اگر دردی که او دارد را فریاد بزنم، هیچ درمانی برایش پیدا نمی‌کنم و اگر غمگین باشم، هیچ کس نیست که به من دل‌دار کند.

هوش مصنوعی: اگر حتی خونم هم بر زمین بریزد، کسی حال مرا نمی‌پرسد. من در این درد و رنج بسیار غمگین هستم و حال و روزم خراب است.

هوش مصنوعی: اگر از من بپرسی که حال و روزم چگونه است، باید بگویم که کار من مانند خون خوردن از غم‌های زندگی‌ست. دنیا بر دل من سنگینی می‌کند و این کار و بار زندگی برایم بسیار سنگین شده است.

هوش مصنوعی: من به خاطر دوری تو بیمار شده‌ام و تو هستی که می‌توانی درمانم کنی، عزیزم. چرا آخر نمی‌خواهی با وصل خودم مرا درمان کنی؟

هوش مصنوعی: در باغ دوستی تو، هرکس که بویی از تو می‌برد، نمی‌دانم چرا، من نصیبم از گل‌ها فقط خار است.

هوش مصنوعی: از این دوران بی‌ثمر و بی‌فایده به شدت به تنگ آمده‌ام که حتی از هر دو جهان، تنها به خاطر تو، از جانم خسته و بیزار شده‌ام.