شمارهٔ ۹۴۲

هوش مصنوعی: وقتی تو در این جهان وجود داری و داروی درد من هستی، چگونه می‌توانم از در تو بیرون بروم و دور شوم؟

هوش مصنوعی: تنهایی و جدایی بر جانم تأثیر گذاشته است. اگر به چشمانم و چهره بی‌رنگم نگاه کنی، این را به خوبی خواهی دید.

هوش مصنوعی: من فکر می‌کردم با وصال تو خوشبخت‌تر شوم، اما جز درد و رنج از عشق تو نصیبی نبردم.

هوش مصنوعی: من تنها وفا و محبت کرده‌ام، اما از عشق به من بسیاری ظلم و سختی رسیده است.

هوش مصنوعی: من تصمیم دارم که تا زمانی که زنده‌ام، به دور کوی یاران زیبا نروم و به آنها ننگرم.

هوش مصنوعی: از دل‌های پرخروش و آتشین بپرهیز، چرا که اشک‌های جاری و آه‌های سرد من، پیامدهای تلخی به همراه دارند.

هوش مصنوعی: جز بدی و سختی و ذلت چیزی ندیدم، اما با این حال به وفاداری در دم زندگی‌ام ادامه دادم.

هوش مصنوعی: اگر او در کنار من باشد و خوش بگذرانیم، من که بیچاره‌ام، از خواب و خوراک فردا بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: عزیزم، اگرچه در این دنیا وفا و صداقت کمیاب هستند، بگو چه چیز دیگری جز وفاداری از من سر زده است؟