شمارهٔ ۹۴۰

هوش مصنوعی: من از شدت عشق تو فراتر رفته‌ام، دردی را که دارم ببین، با آهی سرد و چهره‌ای زرد.

هوش مصنوعی: به کنار من بیا و نگاهی بینداز، زیرا من در دریایی از غم و درد غرق شده‌ام.

هوش مصنوعی: یک پزشک که برای دل‌های غمگین درمان می‌کند، به مشکلات من حساس شده است و دل من، که دردی عمیق دارد، از رنج‌هایش به تنگ آمده است.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی که درد و رنج من بیشتر شود، باید به تو کمی نزدیکتر شوم و با تو صحبت کنم تا حال و روزم را برایت بگویم.

هوش مصنوعی: ای بت عیسی، لحظه‌ای ما را نوازش کن و در این حال سختی‌های دل عاشق‌زده‌ام را در نظر بگیر.

هوش مصنوعی: من فقط در خدمت و بندگی هستم و کار دیگری از من برنمی‌آید. بگو من چه وفاداری دیگری از خود نشان داده‌ام؟

هوش مصنوعی: به من توجه کن، من که رنج می‌برم و بی‌کس هستم. من به خاطر تو خیلی درد و رنج تحمل کرده‌ام و از ناراحتی‌ات دل شکسته‌ام.

منم همیشه تشنهٔ لعل پُر نوش! گویی که از همان چشمه آب نوشیده‌ام.

هوش مصنوعی: دنیا را گرفت و در جدایی او، چشمانم پر از اشک و وجودم مملو از غم و اندوه شده است.