شمارهٔ ۹۳۲

هوش مصنوعی: از عشق تو چنان به خودم غریبه شدم که در میان مردم مانند یک افسانه به نظر می‌رسم.

هوش مصنوعی: از روی عشق محبوب در شب، مانند پروانه‌ای شدم که به نور شمع او نزدیک می‌شود.

هوش مصنوعی: ای دلبر عزیز، از زنجیر دو زلفت بگو چرا دیوانه‌ام کردی؟

هوش مصنوعی: به خاطر امیدی که دارم تا به معشوق برسم، مثل یک جواهر در دریای عشق غرق شدم و به درد و رنج گرفتار شدم.

هوش مصنوعی: از سرور وصال تو خوشحال بودم و به هیچ چیز دیگری نیندیشیدم، اما حالا که با غم تو زندگی می‌کنم، دیگر آن شادی را احساس نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در میان این دنیا به دنبال آن محبوب و معشوق می‌گردم.

هوش مصنوعی: اگر تیغ من به دست و بازوی او برخورد کند، از تیر نگاه مستش جانم را رها نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که راهی برای رسیدن به آرامش و وصال ندارم، در جایی شبیه خانه‌ام ساکن شده‌ام.

هوش مصنوعی: هرگز دنیا آباد نخواهد شد، زیرا من بارها در این خرابه پرسه زده‌ام.

هوش مصنوعی: اکنون که نمی‌توانم پای سنگی او را ببوسم، بر روی زلفش شانه می‌زنم.