شمارهٔ ۹۳۱

هوش مصنوعی: چشمم را باز کردم و قلبم را در موهای تو گره زدم. عشق تو را در دل قرار دادم و از هر چیزی که در جهان است، دست کشیدم.

هوش مصنوعی: من با درد و رنج جدایی تو به زمین نشسته‌ام و در این حال، اگر تو ای دوست، به من محبتی نکنی، دستم به جایی نخواهد رسید.

هوش مصنوعی: چشم زیبا و جذاب تو گاهی انسان را سرمست و گاهی گیج و ناامید می‌کند. این جاذبه‌ی روحانی و خمارکننده‌اش انقدر قوی است که من خود را تحت تاثیر آن می‌بینم و حالم از آن خوش است.

هوش مصنوعی: بر روی دل من، صبر و تحملی نوشته شده بود که حالا با اشک‌های غم و ناراحتی‌ام آن را شسته‌ام.

هوش مصنوعی: من مانند کمانی خمیده هستم که همیشه در آرزوی زیبایی ابروی تو هستم، تا دل عاشق را در لای زلف‌های تو گرفتار کنم.

هوش مصنوعی: من تصمیم گرفتم که دیگر با هیچ‌کس توافق نکنم و هر توافقی که کردم، مثل سر زلف خودش، نشکستم و از بین رفت.