شمارهٔ ۹۱۲

هوش مصنوعی: به خاطر موهای پریشانش در این دنیا فروافتاده‌ام و حالا با اندوه او نزدیکم، اما از خانه و دیارم دور شدم.

هوش مصنوعی: همچون سوسن، زیبایی من با معشوقم سخن می‌گوید و به‌خاطر عشق او در هر زبانی شاعری کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من امیدوار بودم که به وصال او برسم، اما اکنون به خاطر غم و اندوه در میانهٔ دریای بی‌پایان در حال غرق شدن هستم.

هوش مصنوعی: به خاطر غم عشق و رنج دوری و ناراحتی فراق، حالتی آشفته و ناتوان پیدا کرده‌ام و از این وضعیت ناتوان شده‌ام.

هوش مصنوعی: من به وفای او امید داشتم که مهربانی کند، اما حالا به خاطر ظلم و گردن‌کشی‌هایش در شگفتی و تردید افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: ای کسی که به من می‌گویی رحم کن، اینک در موقعیتی هستم که نیاز به رحمت دارم، زیرا از رسیدن به دوستانم محروم مانده‌ام.

هوش مصنوعی: ای نسیم، من در حسرت دیدن آن پادشاهان زیبا به سر می‌برم و اکنون به تنهایی و دور از دوستانم در کوچه‌ام افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: با اینکه به وصالت رسیده‌ام، چگونه می‌توانم انتظار داشته باشم که در تنهایی فراغت بگذرانم، در حالی که به خاطر ذلتی که دارم، مانند خاک در آستان تو افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: از زبان یوسف چیزی به دست نیاوردم، مثل گرگی که دهانش به خون آلوده است و در حالتی خالی و بی‌نوا مانده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر دُرّ و جواهر هم در خاک باشد، باز هم گوهر است. من هم با امید به این که روزی از این خاک برآیم، در این دنیای فانی زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: در زمانی که چشم مست او، سر و صدایی در دنیا به وجود آورد، من نیز به همین دلیل به دچار فتنه آخر زمان شدم.