برگردان به زبان ساده
آن باد بهار بین که برخاست
دیگر چمن جهان بیاراست
هوش مصنوعی: باد بهاری را ببین که به وزش درآمد و دنیای چمن را زینت بخشید.
از بانگ تذرو و کبک و دستان
بنگر که به بوستان چه غوغاست
هوش مصنوعی: به صدای پرندگان و جوجهتیغی و دستان نگاه کن که در باغ چه شلوغ و شادی برپاست.
از باد بهار گل بخندید
بلبل به زبان حال گویاست
هوش مصنوعی: بهار به گلها زندگی و شادابی میبخشد و بلبل، با آوازهایش احساسات و حال و هوای خود را بیان میکند.
کای گل به چمن چه رنگ و بویست
و ای سرو بلند این چه بالاست
هوش مصنوعی: ای گل، زیبایی و عطر تو در چمن چقدر دلنشین است و ای سرو بلند، این قد و قامت تو چه تماشایی است.
خوش در چمن صفا نظر کن
آن روی چو گل ببین چه زیباست
هوش مصنوعی: به لطافت و زیبایی چمن نگاه کن، آن چهرهای را ببین که همچون گل زیباست.
گل را چه محل به پیش رویش
کاو رنگ رخ از نگار من خواست
هوش مصنوعی: گلی که در مقابلش قرار دارد، چه اهمیتی دارد که رنگ صورتش را از معشوق من میخواهد.
قدش نتوان به سرو نسبت
کردن که نباشد اینچنین راست
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که نمیتوان بلندی و قامت زیبای فردی را با قامت درخت سرو مقایسه کرد، چرا که چنین قامتی وجود ندارد. به بیان دیگر، این فرد به قدری ویژه و منحصر به فرد است که هیچ چیز دیگری را نمیتوان با او سنجید.
من عاشق و بی خودم تو فارغ
هر جور و جفا که هست بر ماست
هوش مصنوعی: من عاشق و بیخبر از حال خودم هستم و تو هم به این احساسات هیچ توجهی نداری. هر نوع بیمهری و ظلمی که بر ما میرود، برای تو هیچ اهمیتی ندارد.
یک بوی وفا از او نیابم
بی مهر و وفا گلست، و ناراست
هوش مصنوعی: من از او بویی از وفا نمیگیرم، چرا که او بدون محبت و وفاداری، مانند گلی است که فریبی در آن نهفته است.
هم سرو روان بوستانی
کاو راست وفا و پای برجاست
هوش مصنوعی: در اینجا به فردی اشاره شده است که چهرهای خوش و صفاتی همچون وفاداری و استواری دارد. او همانند درخت سرو در باغ، همواره راست و بلند است و به زیبایی خود میبالد.
ای دل بگشا تو چشم جانت
وان سرو قدش ببین چه رعناست
هوش مصنوعی: ای دل، چشمانت را باز کن و زیبایی آن قد بلند را تماشا کن، که چقدر خوش قامت و زیباست.
