شمارهٔ ۸۸۷

هوش مصنوعی: ای چشم من که جان جهان را می‌بینی، دل من به زلف‌های تو بند شده و همیشه به ابروهای تو توجه دارد.

هوش مصنوعی: به خاطر غم تو که بر روح و قلبم سنگینی می‌کند، گفتم شاید در عشق تو، حتی برای لحظه‌ای دل به آرامش برسد.

هوش مصنوعی: اما اشتباه کردم که فکر کردم چگونه می‌توانم داروی درد عشق تو را پیدا کنم. جانم به عشق تو زندگی دوباره‌ای می‌دهد، اما حال و روز من، این دل خسته را غمگین‌تر می‌کند.

هوش مصنوعی: از شدت دوری آن چهره مانند ماه، آخر چرا ای نور چشم من، چرا دل مرا مانند زلفی آشفته کردی؟

هوش مصنوعی: اگرچه به آرزوی محبوبم دسترسی کمتری دارم، اما در دام زلف او، ای جان، دل من به شدت گرفتار شده است.

هوش مصنوعی: جانی که در دل و در زندگی‌اش بهای واقعی را بداند، می‌بیند که زیبایی‌ها و جذابیت‌های تو، مانند دسته‌ای گل بنفشه، بسیار با ارزش و دلنشین هستند.

هوش مصنوعی: چشمان زیبای تو مانند بادام بسته است و لب‌های شیرینت به مانند لعل می‌درخشند. در دل من خواسته‌ای وجود دارد و آن این است که تنها یک بوسه از این عشق بی‌نظیر بگریم.