شمارهٔ ۸۶۵

هوش مصنوعی: از دل کمک خواستم، اما آن کمکی که می‌خواستیم به دست نیامد. عاشق هستم و نمی‌دانم تا چه زمانی باید فرمانبردار عشق باشم.

هوش مصنوعی: در روزهای دوری از تو، بسیار رنج می‌کشم و هیچ درمانی برای من جز وصل تو وجود ندارد. در این دنیا، تنها عشق تو می‌تواند مرهم دردهای من باشد.

هوش مصنوعی: هر فردی در زندگی خود به نوعی مشغول کار و تلاش است و من تنها کسی هستم که در این دنیا به عشق مشغول هستم و بی‌هدف و بی‌نظم به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: اگر روز وصالش به من دستی دهد، بهار امسال برایم جان غم‌زده‌ام می‌شود و روح من در عشق فرومی‌رود.

هوش مصنوعی: یک شب به جمع درویشان ملحق شو تا پرچم عشق از اتحاد شما برافراشته شود.

هوش مصنوعی: وقتی که چهره‌ی ماه در آسمان نتابد و هیچ نشانی از زیبا بودن آن نباشد، هیچ درختی به زیبایی قد تو در سرزمین عشق روی نخواهد داد.

هوش مصنوعی: در دل شب، هنگامی که پرنده‌ای بزرگ و زیبا بر سر خانه‌مان سایه می‌اندازد، انتظار داریم که با طلوع خورشید، روشنی و زیبایی عشق به خانه‌مان بیاید.

هوش مصنوعی: ناخودآگاه تیر نگاه و کمان ابروی تو به دل من برخورد کرد و عشقی مانند یک پیکان از دل خارج شد.

هوش مصنوعی: اگر کسی به من ضربه‌ای بزند و من به زمین بیفتم، هرگز سر تسلیمم را از میدان عشق برنخواهم داشت.

هوش مصنوعی: اگر دستش با تیغ به من آسیب برساند، من او را می‌بوسم همچون کسی که به مهار اسبی دست می‌زند؛ و اگر دست من را به زور می‌کشد، من نیز به عشق دامن می‌زنم.