شمارهٔ ۸۴۴

هوش مصنوعی: خاطرم از اوضاع زندگی‌ام راحت نیست و همیشه در فکر و پریشانی از کارها و وضعیت خودم به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: دیدم که چه ظلمی بر من می‌رود و آن هم از طرف کسی نیست که غریب باشد. حالا ببین که چطور حال من می‌گذرد در سرزمین خودم.

هوش مصنوعی: من از یار خود دور شده‌ام و حالا سرگشته و گیج هستم. جزای این دوری، همین است که انسان از یار خود جدا شود و دچار سردرگمی گردد.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه تقدیر و روزگار با من سختی می‌کند، از رحمت و کمک خداوند ناامید نیستم.

هوش مصنوعی: اگر دستم مانند کمر او در وسط رودخانه باشد، از چشمانم خون دل می‌ریزم در کنار خودم.

هوش مصنوعی: گوهر تو برای تشنه مانند آب حیات است؛ به او آبی از لبان آبدارت برسان.

هوش مصنوعی: من در حالتی هستم که دشمن از زندگی‌ام راضی است و آن معشوق سنگدل هرگز به یاد من، دوست خود، نیفتاده است.

هوش مصنوعی: من با امید به وصال تو در درگاهت نشسته‌ام. ای معشوق، به خاطر امیدی که به تو دارم، کمی رحم کن.

هوش مصنوعی: می‌گویند ای دنیا، از تو چه فایده‌ای به دست آمده است؟ تنها چیزی که به دست آورده‌ام پشیمانی از کارهایم است.