شمارهٔ ۸۰

هوش مصنوعی: درخت سرسبز و آزاد بستان از روح و جان خود رها شده است. امیدوارم که تو از آسیب‌های روزگار در امان بمانی و گزندی به تو نرسد.

هوش مصنوعی: وقتی که دل خود را به موهای تو سپردم، این کار را از روی صداقت انجام دادم و حالا که می‌خواهم از دلبستگی‌ام به تو رهایی یابم، ای عزیز، تنها به خاطر توست.

هوش مصنوعی: زلف‌های تو مثل دام‌هایی است که دل‌ها را به دام می‌اندازد. من مانند آهویی هستم که در این دام گرفتار شده‌ام. اگر سرم را از این کمند بکشیم، نگو که به خاطر دام توست، ای دوست.

هوش مصنوعی: به قلبت بگو که در دنیای واقعی حق را از خودت نگیری، مثل منصور، خود را از زنجیرهایی که اسیرشان هستی رها کن.

هوش مصنوعی: دل خوشگذرانی که در آغوش کسی نشسته بود، در نهایت به خاطر مشکلات و سختی‌ها نتوانست آرامش یابد و در نتیجه دچار مصیبت شد.

هوش مصنوعی: می‌توان با دشمنان زندگی کرد، اما با دوستان باید با افتخار و احترام رفتار کرد. هرچند که دشمنان هیچ احترامی برای تو قائل نیستند، اما آیا دوستان برای تو ارزش قائل‌اند؟

هوش مصنوعی: صبر و تحمل بر روی لب تو تلخ و دشوار است، اما خوب می‌دانی که تا چه زمانی می‌توانی مانند قند، شکلاتی و شیرین، صبر کنی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که چشمان بد و آسیب‌رسان به تو نرسد، چهره‌ات مانند آتش تهی از سوختن است، چون که روشنایی و زیبایی‌ات همچون سرخی ابروهای توست.

هوش مصنوعی: من دوست ندارم که زیبایی تو را بد بخوانم، حتی اگر دل تو به هر دلیلی، دنیا را نپسندد.