شمارهٔ ۶۸۱

هوش مصنوعی: دوستی و نزدیکی به محبوب برای ما ممکن نیست، و دل ما جز با عطر موهای تو هدایت نمی‌شود.

هوش مصنوعی: خانه دل من که بر اثر دوری و جدایی ویران شده، بدون نور چهره‌ی روشن تو، هرگز دوباره آباد نخواهد شد.

هوش مصنوعی: شکر و شیرینی دائماً مرا به یاد وصال تو می‌اندازد، از این رو یاد دوست هرگز از ذهنم نمی‌رود.

هوش مصنوعی: چهره‌ام به خاطر دوری تو درخشان و زیبا شده است، ولی به طور یقین عشق بدون سرمایه و مایه نمی‌تواند پایدار بماند.

هوش مصنوعی: چقدر می‌خواهی به من وعده دروغ بدهی، ای محبوب؟ یک شب هم نمی‌توانی ملاقات ما را سر موعد بیاوری.

هوش مصنوعی: وقتی که ابروی کج تو را به من نمی‌دهی، چطور می‌توانم به وصال تو امیدوار باشم؟ اگر نمی‌توانی بر وفق آنچه که دوست داری، راست بگویی، لااقل واقعیت را بگو.

هوش مصنوعی: جز عشق تو هیچ درسی برای ما ارزش ندارد و ما تنها به یاد تو هستیم که هیچ‌گاه از ذهن و دل‌مان فراموش نمی‌شود.

هوش مصنوعی: هر شب در خیال دوست، چشمان ما به مقام او می‌نگرد. برایم عجیب است که چرا دامن او از اشک ما خیس نمی‌شود.

هوش مصنوعی: تا هنگامی که چشم‌ها ظرفیت دیدن حقیقت جهان را نداشته باشند، در این دنیا به سرور و شادی واقعی نخواهی رسید.