شمارهٔ ۶۴۵

هوش مصنوعی: معشوق من که دلشکسته‌ام، جز بی‌رحمی و ستم چیزی به من نمی‌دهد. دوستی‌اید که دل غمگین من را برآورده نمی‌سازد.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر او در درد و رنج است و احساس ناراحتی می‌کنم. چرا او که دوست من است، با کلماتش به من تسکین نمی‌بخشد و درد مرا برطرف نمی‌کند؟

هوش مصنوعی: او گفته بود که اگر وفا کنم، چه جای تعجبی دارد، اما عمر من به همین دلیل است که عمر وفا نمی‌کند.

هوش مصنوعی: درد و رنجی که از عشق او به دلم نشسته، با اینکه تمام غم‌ها را به دوش می‌کشم، باز هم از دامن او جدا نمی‌شوم.

هوش مصنوعی: هرچند من در برابر تو به خاک افتاده‌ام و مثل خاکی به نظر می‌رسم، اما او که به قد بلند خود می‌نازد، حتی نگاهی به ما نمی‌اندازد.

هوش مصنوعی: در نگاه او، افرادی را دیده‌ام که چنان مجذوب زیبایی‌اش شده‌اند که حتی از دل و جانشان هم هیچ دعایی جز طلب خوشبختی او نمی‌کنند.

هوش مصنوعی: من به خاطر بندگی محبوبم، در مقام پادشاهی نشسته‌ام. پس چرا کسی با نگاهی سرشار از ارادت به من، که گدای او هستم، نمی‌نگرد؟