شمارهٔ ۶۲۸

هوش مصنوعی: اگر سایه‌ی سرو بلند او بر سر ما بیفتد، جانم را برای او فدا می‌کنم، اما او خود کجا این کار را می‌کند؟

هوش مصنوعی: آن معشوقه دلربا را ببین که چگونه حلقه‌ای از دو زلف بلند و سیاهش به گردن نسیم صبح می‌افکند.

هوش مصنوعی: از آن بالا نگذارید به خود ببالید، چرا که کسی که از بلایای سخت عبور کرده، می‌داند که چگونه انسان‌ها درگیر مشکلات و مصائب می‌شوند.

هوش مصنوعی: دل‌زده و خسته از جدایی او، جانم را رنج و درد فراق بی‌چاره کرده و بر روی زمین در حال تباهی انداخته است.

هوش مصنوعی: به نگاه و موهای زیبای او توجه کن که هر لحظه دنیایی از غم و شوق را با خود به همراه دارد و همه را در حال حیرت و اشتباه قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: هر ستمکاری که به دل کسی طمع ورزد و با آن بازی کند، در حقیقت به دنبال منافع خود است و نمی‌داند که در برابر خداوند چه عواقبی برای کارهایش به بار خواهد آورد.

هوش مصنوعی: زیبایی چهره‌ات را نمی‌دانم که چرا همیشه در دل و چشمان ما داستانی را به راه می‌اندازد.

هوش مصنوعی: تندباد چرخ ناهموار زندگی را مشاهده کن که چگونه هر زمان یک سرو را در باغ جان سرنگون می‌کند.

هوش مصنوعی: من مثل ذره‌ای هستم که در فضای عشق او می‌چرخم، اما چرا عشق من بر چهره کسی دیگر می‌تابد؟