شمارهٔ ۳۷۸

هوش مصنوعی: من در عشق تو تا کی باید تحمل سرزنش‌ها را داشته باشم؟ آیا تو حتی به روز قیامت فکر نمی‌کنی؟

هوش مصنوعی: دل من از جایی که مورد عیب‌جویی و سرزنش بود، خارج شده و به سرزمین تو که آرامش دارد، پناه آورده است.

هوش مصنوعی: دلم در دریای غم عشق تو گرفتار شده و نه می‌تواند فرار کند و نه توانایی ماندن دارد.

هوش مصنوعی: اگر به نصیحت دوستانت توجه نکردی، دیگر امروز پشیمانی فایده‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: به ما محبت کن و دل ما را با نوازش‌های خود شاد کن. اگر با لطف و بزرگواری به ما توجه کنی، ما را خوشحال می‌کنی.

هوش مصنوعی: وقتی که حضور تو در زندگی‌ام باعث شادی و ارزشمندی دل من شده است، برای من مهم نیست که جان خود را به چه چیزی بفرستم یا تقدیم کنم.

هوش مصنوعی: چشمان تو در گوشه‌ی معبد، با دو ابرو به شکل خاصی در آمده‌اند و نباید کسی که مست است، رهبری و امامت را به عهده بگیرد.

هوش مصنوعی: اگر زندگی من را بدهی تا به وصل تو برسم، نمی‌توانم تو را ترک کنم و تمام وجودم را رها می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای مردمک چشم من، از شوخی و بازی دست نکشیدی و بی‌خبر از این موضوع، دل غمگین من به تیر سرزنش و ناتوانی مبتلا شد.