شمارهٔ ۳۰۰

هوش مصنوعی: در غیبت تو تنها غم و اندوه من باقی مانده و از وجودم چیزی جز یک خیال و یاد تو نیست.

هوش مصنوعی: خاطرات من پر از غم و اندوه از دوری توست، و درد آن چنان است که تنها چیزی که حس می‌شود، تلخی و زخم بر دل است.

هوش مصنوعی: تو پادشاه زیبایی و معنا هستی، پس چرا به درویش رحمی نداری؟

هوش مصنوعی: به خودت رحم کن و به خودت اعتماد داشته باش؛ اما امروز هم همچنان بر خودت تکیه نکن.

هوش مصنوعی: اگر کمانم را به زانو بکشی، تیر بی‌محبتی‌ام در دین و آیین نیست.

هوش مصنوعی: اگر زنبور گاهی نیش می‌زند و گاهی هم عسل می‌دهد، اما من فقط تلخی را در دل حس می‌کنم.