شمارهٔ ۱۴۰۴

هوش مصنوعی: چرا این آدم با این ظاهری که دارد، بوی آشنایی از تو نمی‌گیرد؟

هوش مصنوعی: برای دردمندان، سرزنش و بی‌رحمی زیاد نکن، زیرا که رفتار نامناسب و بی‌وفایی از حد فراتر می‌رود.

هوش مصنوعی: وقتی که عصبانی شدم، تو از چشمم رفتی، مانند این که جان از بدن خارج می‌شود و جدایی پیش می‌آید.

هوش مصنوعی: من دردی عمیق و ناشناخته دارم و به کمک تو نیاز دارم، ای محبوب. بیا و به من آرامش بده، زیرا دردم بی‌پایان است و به درمانی احتیاج دارم.

هوش مصنوعی: اگر من پادشاه عالم باشم یا حتی فقیر، در کوچه عشق تو، همچون گدا رفتار می‌کنم.

هوش مصنوعی: زمانی که جانم از بدنم خارج شود، تو نرو؛ زیرا وقتی که از بدنم جدا شوی، دیگر چطور می‌توانی به آن بازگردی؟

هوش مصنوعی: عزیزم، من به خاطر فاصله و دوری از تو در رنج و عذاب هستم، چه وقتی خواهد رسید که دوباره به آغوشم بازگردی؟

هوش مصنوعی: به آدم‌های آزاد و خوش‌گذران نگاه کن و دیگر از ما انتظار پاکی و صفا نداشته باش.

هوش مصنوعی: تو در جایگاه قدرت و محبوبیت قرار داری، در حالی که دنیا با همه‌ی زیبایی‌ها و خوشی‌هایش، تو را از احساس و نیازهای واقعی‌ات بی‌خبر کرده است.