شمارهٔ ۱۳۹۱

هوش مصنوعی: لطف خود را بر من نازنین بنما و نگاهی به من بینداز تا بتوانم به خوبی از جان تو مراقبت و حمایت کنم.

هوش مصنوعی: من مانند حلقه‌ای در درگاه تو می‌چرخم، زیرا به خاطر نبودن راهی برای رسیدن به وصال تو، سرگشته و گم هستم.

هوش مصنوعی: من با تمام وجودم از خدا می‌خواهم که به وصالت برسم و غیر از این خواسته، نه ثروتی می‌خواهم و نه مقام و جایگاهی.

هوش مصنوعی: دل بی‌خبر و رنجور ما جایی جز سر زلف تو ندارد که به آن پناه ببرد.

هوش مصنوعی: به خاطر تو، که در محبتت هیچ کار دیگری جز عشق ورزیدن انجام ندادم، هیچ گناهی مرتکب نشده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر دلی را شکسته‌ام یا اشتباهی مرتکب شده‌ام، حالا با اشک‌هایم از خدا خواهش می‌کنم که مرا ببخشد.

هوش مصنوعی: در ایام غم و اندوه تو هیچ کس را نمی‌گویم، عزیزم، که تنها شهادت دلتنگی‌ام برای توست.

هوش مصنوعی: اگر نگاهی به سمت من بیندازی، می‌توانی ببینی که عشق تو باعث رشد و شکوفایی من شده است، مانند گیاهی که از خاک سر برآورده است.

هوش مصنوعی: اگر نگاهی مهربانانه از سوی تو بر ما بیفتد، دل‌ها و دنیای ما پر از روشنی و جواهر خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر لطف و رحمت تو نباشد، زندگی برای ما مانند یک زندان و چاه خواهد بود.

چگونه رخسار او را به ماه مانند کنم، [در حالی] که ماه تنها یک شب در هر ماه کامل می‌شود؟

هوش مصنوعی: زلف او چه ارتباطی به مشک تاتاری دارد، در حالی که در جهان سیاهی او وجود دارد.

هوش مصنوعی: از گریه‌ام در هم نرود جلوه‌اش، چرا که این کمترین نیاز من است. زنگ‌آهنگ آئینه‌اش از صدای آه من ناشی می‌شود.