شمارهٔ ۱۳۶۲

هوش مصنوعی: ای محبوب من، تو جان و زندگی منی. به یاد ما باش و به حال ما نظر لطفی داشته باش، زیرا تو می‌توانی به ما شادی و خوشی ببخشی.

هوش مصنوعی: من در اوضاع سخت و دشوار به شدت ناتوانم و جز تو هیچ کس را ندارم که به من کمک کند. از پیش خود مرا دور نکن، هر کاری که از دستت بر بیاید انجام بده.

هوش مصنوعی: من به خاطر غم تو بسیار ناراحتم و به حال خودم توجهی ندارم. اگر بتوانی من را از اندوهی که در آن غرق شده‌ام نجات دهی، برایم لطف بزرگی خواهد بود.

هوش مصنوعی: عشقت علنی شد و حالا ای محبوب، چطور می‌توانم به تو بگویم؟ خواهش می‌کنم به من توجه کن، ای عزیز من که در خفا هستی.

هوش مصنوعی: از درد و رنجی که من دارم تو هیچ خبری نداری. نمی‌دانم تا کی باید ظلم و بی‌وفایی تو را تحمل کنم و تو هرگز به وفا و محبت پاسخ نخواهی داد.

هوش مصنوعی: می‌دانم که تو از وضعیت بد ما بی‌خبر هستی، اما اگر در دل تو نسبت به ما سوالی وجود داشته باشد، می‌توانی بپرسی.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که دل من در عشق به شدت رنج می‌برد و بدون دوست، از عمر و زندگی‌ام خسته شدم.

هوش مصنوعی: در میان باغ، نرگس به حالت مستی بود و این حالتی از ضعف و ناتوانی را از نگاه دلربا و جذابش به دیگران منتقل می‌کرد.

هوش مصنوعی: بدون تو، لذت زندگی برایم تلخ و زهرآگین است. جز رسیدن به تو، هدفی در این دنیا ندارم.