شمارهٔ ۱۳۳۱

هوش مصنوعی: چرا ای عزیز، به درد من بی‌توجهی و شادی نشان می‌دهی؟ چرا از این ناملایمتی که بر من می‌گذرد راضی هستی؟

هوش مصنوعی: ای محبوب، از زمانی که به خاطر تو به جان و دل بنده‌ات تبدیل شدم، چرا باید همچون سرو آزاد و رها به نظر بیایی؟

هوش مصنوعی: به خاطر تو مثل بنفشه بر زمین افتاده‌ام تا در باغ مانند شمشاد بایستی.

هوش مصنوعی: ای دل، تا کی باید از ظلم آن ستمگر این‌طور ناله و فریاد کنی؟

هوش مصنوعی: به هر حال، اگر کسی به یاد من نباشد، بهتر است که مانند نفس، همیشه به یاد من باشی.

هوش مصنوعی: به دل گفتم که با دوست چگونه رفتار کنم، او پاسخ داد که چطور می‌توانی به او نزدیک شوی اگر که مانند باد باشی و بی‌ثبات.