شمارهٔ ۱۲۳

هوش مصنوعی: ای چشم من، در چشمانت جان من تصویر توست و آرزوی قلبم از مو و خال توست.

هوش مصنوعی: ای باد صبحگاهی، به سمت آن معشوق بگذر و پیامی از من به او برسان، که در آنجا فرصتی برای تو هست.

هوش مصنوعی: از من بگو که ای محبوب بی‌رحم و بازیگوش، ما را از درد و رنج این دنیا نجات ده، زیرا ارتباط ما با تو، آرزوی جان ماست.

هوش مصنوعی: دل من سال‌هاست که شکسته و همچون خضر، پی‌درپی در جستجوی آبی زلال و پاک از تو هستم.

هوش مصنوعی: دست من را بگیر و شب را با من بگذران، زیرا مدت زیادی است که زندگی‌ام درگیر عشق تو شده است.

هوش مصنوعی: دل خود را به عشق روی تو سپرده‌ام، ای معشوق. ببین که نور چهره‌ات چگونه جهان را روشن کرده و جانم از زیبایی تو پرنور شده است.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر محبت تو همیشه در عذاب است و این عذابی که می‌کشم، ناشی از شگفتی‌های زمانه است که تو به آنها دامن می‌زنی.

هوش مصنوعی: می‌گویند که در شب عید، ماه چقدر زیبا و درخشان است. درست مثل اینکه ابروهای تو که به شکل هلال است، زیبایی خاصی به چهره‌ات می‌بخشد.

هوش مصنوعی: اگرچه ما هیچ گناهی جز نداشتن وفاداری تو نداریم، اما ما بنده تو هستیم و این ویژگی‌های عالی فقط به خاطر توست.

هوش مصنوعی: اگر نمی‌توانم به تو احساس خود را به روشنی بیان کنم، دوست من، دلیلش چیست؟ تقصیر من ناشی از نگرانی درباره احساسات توست.

هوش مصنوعی: باد صبا پیامی آورد که ای دلبر بی‌وفای جهان، تو دیگر نگران حال من نباش.

هوش مصنوعی: گفتم چون او از حال این بنده ی بیچاره بی خبر است، به او بگو که خاطرنشانم یاد توست.