شمارهٔ ۱۲۱۴

هوش مصنوعی: گفته بودم که یاری می‌گیرم، اما اکنون در این دنیا نشانی از یار نیست.

هوش مصنوعی: در دنیا یاری نمی‌بینم و اکنون جز گفتگو با دیگران چیزی نیست.

هوش مصنوعی: شاید در گذشته، مهر و وفا را به خوبی می‌دیدی، مانند گلی در یک باغ زیبا.

هوش مصنوعی: من برای رسیدن به وصالش جانم را فدای او کرده‌ام. او با ناامیدی از من می‌پرسد، آن بازار که وعده‌اش را داده بودند کجاست؟

هوش مصنوعی: من در باغ وصل او گشتم و بسیار تلاش کردم، اما از زیبایی چهره‌اش جز خار و درد نصیبم نشد.

هوش مصنوعی: دل من از درد دوری تو خسته شده است، ای طبیب من، به من رسیدگی کن و به حال من برس.

هوش مصنوعی: به خاطر غم و اندوهی که دارم، جانم به لب رسیده است. نمی‌دانم باید چه کار کنم، چون غم زیادی دارم، اما کسی نیست که به من دلداری دهد یا به فکر من باشد.

هوش مصنوعی: دل من را از من گرفت و باز پس نداد. گرچه دل بردن کار آسانی است، اما هیچ نشانی از محبوب نیست.

هوش مصنوعی: من زمانی را با دوستان نزدیکم سپری کردم، ای عزیز من، از آن سرزمین.

هوش مصنوعی: نور دیده و محبوب من، در اندوهش جز اشک دیدگانم چیزی برایم باقی نمانده است.