شمارهٔ ۱۲۰۴

جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۲۰۴

ای دل به درد عشق ندارم دوای تو

تا کی کشم بگو من مسکین جفای تو

تا دیده دید قامت و بالای آن نگار

زان رو همیشه هست به جانم بلای تو

تا هست از جهان رمقی و از جهان رگی

بیرون نمی‌رود ز سر من هوای تو

غایب مشو ز دیدهٔ معنی دو دیده‌ام

دل هست مسکن تو و جانم سرای تو

جانا اگر رضای تو بر خون ماست سهل

از جان توان گذشت مقدّم رضای تو

سلطانی جهان به نظر می‌نیایدم

زیرا که هست از دل و جان او گدای تو

شمارهٔ ۱۲۰۳: آمد دل ضعیف من اندر پناه تو شمارهٔ ۱۲۰۵: گشتم از جان بنده بالای تو

اطلاعات

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

برگردان به زبان ساده

ای دل به درد عشق ندارم دوای تو

تا کی کشم بگو من مسکین جفای تو

هوش مصنوعی: ای دل، من برای درد عشق تو درمانی ندارم. تا کی باید این رنج را تحمل کنم؟ بگو، من که در برابر جفای تو فقط مسکین و درمانده‌ام.

تا دیده دید قامت و بالای آن نگار

زان رو همیشه هست به جانم بلای تو

هوش مصنوعی: هرگاه که چشمم به قامت و زیبایی آن معشوق بیفتد، همیشه گرفتاری و عشق تو در جانم خواهد بود.

تا هست از جهان رمقی و از جهان رگی

بیرون نمی‌رود ز سر من هوای تو

هوش مصنوعی: تا زمانی که از دنیا انرژی و زندگی در من وجود دارد، عشق تو از ذهنم نمی‌رود.

غایب مشو ز دیدهٔ معنی دو دیده‌ام

دل هست مسکن تو و جانم سرای تو

هوش مصنوعی: از جلوی چشم دور نشو، چون دو چشمانم جایگاه دل و جانم، خانه توست.

جانا اگر رضای تو بر خون ماست سهل

از جان توان گذشت مقدّم رضای تو

هوش مصنوعی: عزیزم، اگر رضایت تو به قیمت جان ما تمام می‌شود، آسان است که جان خود را فدای تو کنیم، زیرا رضایت و خوشنودی تو برای ما اولویت دارد.

سلطانی جهان به نظر می‌نیایدم

زیرا که هست از دل و جان او گدای تو

هوش مصنوعی: منظور این بیت این است که هرچقدر هم که در ظاهر به شخصی بزرگ و مظهر سلطنت بنگریم، در واقع این احساس و وجود او ناشی از عشق و ارادت به تو است که او را اینگونه بزرگ جلوه می‌دهد. در واقع، عظمت واقعی آن شخص از دل و احساسات او سرچشمه می‌گیرد و وابسته به محبت و نگاهی است که به تو دارد.