شمارهٔ ۱۱۸۴

هوش مصنوعی: دل بیچارۀ من از زلف تو در عذاب است و تا کی باید این درد را تحمل کند؟ ای ماه و ستاره پروین، لطفی کن و به حال ما رحم کن.

هوش مصنوعی: از آن جا که من محبت تو را بر همه چیز در دنیا و آخرت انتخاب کرده‌ام، نمی‌دانم چرا این‌گونه با کینه و خشم از من دور شده‌ای.

هوش مصنوعی: صورت زردم به خاطر درد دوری توست و چشمانم از اشک قرمز شده است. خدا را، یک بار به چهره‌ی زیبا و رنگین من نگاه کن.

هوش مصنوعی: تا ببینی که چقدر از دوری و جدایی دلم داغ داغ است، پس به من رحم کن و بر جسم بیچاره‌ام نیکی کن.

هوش مصنوعی: چقدر می‌خواهی بر دوش خود بارِ دوری از محبوب را تحمل کنی؟ جانِ شاد من را با وصالت خوشحال کن، ای عزیز! دل من آنقدر غمگین است.

هوش مصنوعی: من از دوری و جدایی خسته و بی‌تابم. یک شب به سوی ما بیا و شعله‌ی وجودم را ببین که چگونه در حال سوختن است.

هوش مصنوعی: عزیز من، همچون فرهاد که جانش را برای شیرین داده، من هم تو را در قلب خود جای داده‌ام. از من دور نشو، ای کسی که مانند جان شیرینم به من نزدیک هستی.

هوش مصنوعی: به او گفتم که قلبم را از من برده‌ای و قصد جانم را داری. او در جواب گفت: بله، این همان چیزی است که من همیشه انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: چشمان مست او جان ما را به درد می‌آورد و در جهان با دو زلف نامتعارفش، به او گفتم که بیا و به مذهب من بپیوند.

هوش مصنوعی: چشمان زیبا و دلربای او، جان ما را به شدت تحت تاثیر قرار داد، اما با این حال چرا از ما دوری می‌کند و فرار می‌کند، ای آهوی خوشبو و جذاب من؟