شمارهٔ ۱۱۷۵

هوش مصنوعی: صورت زیبای تو به قدری لطیف است که از برگ سمن هم نازک‌تر می‌باشد و قامت دل‌ربای تو هم زیباتر از درخت سرو در باغ است.

هوش مصنوعی: من در دوری از چهره زیبای تو مثل بلبل می‌نالم و می‌زنم فریاد. چه مدت می‌توانم این‌گونه بی‌خیال و بی‌توجه به ناله‌های خودم زندگی کنم؟

هوش مصنوعی: هرچند که از وفا دوری، اما به روز جزا فکر کن و بدان که نباید بیش از این بر دل بی‌کسان تیر جفا بزنید.

هوش مصنوعی: به خاطر شرم زیبایی لب‌های آن شخص، در صبحگاه در باغ خبری از گل‌ها نیست. دوستان، تعجب نکنید اگر غنچه‌ها باز نشوند و دهان خود را بگشایند.

هوش مصنوعی: اگر حال من در غیبت تو به همین شکل ادامه پیدا کند، عزیزم، دیگر نمی‌خواهم که زندگی‌ام با وجود تو، جان داشته باشد.

هوش مصنوعی: اگر روزی بوی محبت تو، ای معشوق، به من برسد، حقیقتاً از شدت عشق به تو، مانند کفنی که دور خود می‌پیچند، به دور خود می‌پیچم.

هوش مصنوعی: ای سرو زیبا و خوش قامت، با ما همراه باش و به طرز دلنشینی به رقص درآ. من می‌خواهم در راه تو فدای تو شوم و خاک پای تو را بر سر نهم و وجود خود را به تو تقدیم کنم.

هوش مصنوعی: یعقوب که دچار زحمت و مشکل است، به امید آن است که شاید با آغاز صبح، بویی خوش از پیراهن عزیزش به او برسد.

هوش مصنوعی: چقدر باید به من آسیب برسانی؟ مگر در دنیا مردی هست که بدی‌اش از بدی یک زن بیشتر باشد؟