شمارهٔ ۱۱۶۰

هوش مصنوعی: لحظه‌ای به ما سر بزن و با لطفی که داری، به حال من نگاه کن.

هوش مصنوعی: دیگر دلم را آزار نده، زیرا آه و ناله‌ام شبیه آتش است. از من دوری کن تا خود را نسوزانم.

هوش مصنوعی: این رفتار تند و زخم‌زننده‌ات را، که فقط به خاطر خدا این‌چنین است، کنار بگذار.

هوش مصنوعی: من همچون خاکی که در راه تو افتاده، هستم و جانم را فدای تو کرده‌ام. مانند سرو بلند و زیبا، لطفی کن و به ما نگاهی بینداز.

هوش مصنوعی: ای سکینه دل، در کلبه غم ما شمعی از زیبایی خود روشن کن.

هوش مصنوعی: ای دل! از آنجا که وصل محبوب برایت ممکن نیست، برخیز و به سفر برو، حتی اگر به کوی او برسی.

هوش مصنوعی: یا باید با درد و غم عشق محبوب کنار بیایی، یا اینکه راحت و آسوده زندگی کنی و به مشکلات توجهی نداشته باشی.

هوش مصنوعی: عهد و پیمانش محکم نیست، پس بهتر است به فکر محبت و عشق به کسی دیگر باشی.

هوش مصنوعی: اگر نتوانی شیرینی قند را پیدا کنی، برای وفا و محبت به شکر روی بیاور.

هوش مصنوعی: با احساس عمیق و درد در دل، به یاد آور که از رنج و غم خود می‌توانی جهانی پر از اشک و حسرت بسازی.