شمارهٔ ۱۱۴۱

هوش مصنوعی: دل از دیدن ظلم و ستم به تنگ آمده و از مشاهده مشکلات و مصائب دنیا خسته و نگران شده است.

هوش مصنوعی: چگونه یک قطره خون گناه کرد تا مدام باید این همه ظلم و سختی را تحمل کند؟

هوش مصنوعی: دیگر نمی‌توانم ستم و ظلم بیشتری را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد تحمل ظلم و ستم بر کسی که در شرایط سختی به سر می‌برد، ناپسند و غیرقابل قبول است.

هوش مصنوعی: جان شیرین تو همانند روحی است که از بدن رفته و حالا نمی‌توانی آن را از بدن جدا ببینی.

هوش مصنوعی: بی‌معنایی و بی‌خوابی به جانی‌ام آمده که از دوری تو رنج می‌برم، زیرا مردم را دیده‌ام که به خاطر نبودن تو، دچار ناامیدی و کدورت هستند.

هوش مصنوعی: ای دل، باید نگرش به سرنوشت خودت داشته باشی یا آنکه از معشوق بی‌وفا دیدن کنی.

هوش مصنوعی: این بدی‌هایی که از آسمان بر تو می‌رسد، نباید باعث شود که تو از ما دوری کنی.

هوش مصنوعی: باید به این نکته توجه داشته باشی که دیدن انسان‌های بی‌چاره و بدبخت برای تو ضروری است.

هوش مصنوعی: تو دارویی برای من هستی و بر من رواست که به حال خسته و بی‌داروی خودت بی‌توجه نباشی.