شمارهٔ ۱۱۳۰

هوش مصنوعی: جان عزیز من، تو هستی که می‌دانی زندگی چقدر شیرین است. اگر یک شب دستم را به پای تو بگذارم، جانم را برایت قربانی خواهم کرد.

هوش مصنوعی: تو یکتای جان و سر ما هستی، لحظه‌ای به سمت ما بیای و با زیبایی‌ات دل ما را شاد کن، چرا که همیشه سرو (زیبایی) به سمت آب روان کشیده می‌شود و این نشان‌دهنده‌ی کشش و زیبایی طبیعی است.

هوش مصنوعی: من از دل و جانم به خاطر پیوستن به تو خواسته‌ام و خوشبختی وصالت برای ما از زندگی خودمان هم شیرین‌تر است.

چشم و ابروی تو عقل، هوش و دین مرا از من ربود و زیبایی روی تو تاب، توان و شکیبایی مرا گرفت.

هوش مصنوعی: ای تو، پادشاه زیبایی و نیکویی، لطفی کن و رحمتی بر این ناتوان نازل کن تا از درد و رنج آزاد شوم.

هوش مصنوعی: چند بار باید منتظر بمانی تا گل ما را از باغ ارم بیآوری؟ برای بی کسی و نیاز ما رحم کن، اگر می‌توانی.

هوش مصنوعی: اگر به دستم گلی بیفتد از دنیای فریب و زودگذر، حتی یک نسیم هم از طرف گلستان به سوی من می‌وزد.

هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی که به سمتم می‌آید، انگار عطر و بوی خوشی را از گیسوان تو با خود به همراه دارد.

هوش مصنوعی: یک شب مرا با محبت خود تسکین ده و از نزدیکیت بهره‌مندم کن، زیرا در این دنیا هیچ‌کس جز تو نمی‌تواند به من چنین شادی و عشق عمیق ببخشد.