شمارهٔ ۱۱۲۹

هوش مصنوعی: در باغ، تا زمانی که قامت آن سرو خوش‌نما بلند است، اشک من از چشمان غمگینم به راه است.

هوش مصنوعی: اگرچه او به ما نزدیک می‌شود، اما پیش او، جان و تن و روح همگی در راهش فدای او خواهند شد.

هوش مصنوعی: اگر دل و جان و بدن و روح در اینجا ارزش نداشته باشند، می‌توانیم بگوییم که هر چیزی بی‌معنا و پوچ است.

هوش مصنوعی: زندگی بدون تو برایم قابل تحمل نیست، زیرا وجودم بدون دیدن چهره تو، تحمل بار سنگینی را دارد.

هوش مصنوعی: من فکر می‌کردم که او ممکن است از رفتار بی‌رحمانه‌اش دست بردارد، اما وقتی او را دیدم، متوجه شدم که همانطور که همیشه بوده، همچنان همان است.

هوش مصنوعی: میل و خواسته او همیشه به نفع خودش و به ضرر ما بوده، و با وجود اینکه ما به او وفادار بودیم، او همچنان به ستم و جفا ادامه می‌دهد.

هوش مصنوعی: اگر چه تو آرزوی ما را نداری، اما من امید خود را قطع نمی‌کنم، زیرا در باغ جهان، سرو زیبایی در حال رقص و چرخش است.

هوش مصنوعی: دل‌بر من از نظر دور شده است، اما از او دور نشوید؛ زیرا تو روحی هستی و دنیا به وجود تو زنده است.

هوش مصنوعی: من همه وجودم را برای عشق و محبت تو فدای کردم، اما در نهایت، از این رابطه جز درد و غم نصیبم نشد و این به ضررم تمام شد.

هوش مصنوعی: هرچند نمی‌توان به خود جهان امید وفاداری و صداقت داشت، اما در این دنیا می‌توان به افرادی متعهد و وفادار برخورد.